در سه کيلومترى شهر "معره النعمان" واقع در استان ادلب سوريه، روستايى وجود دارد که مردمش آرامش نسبى يکى دو روز اخير در منطقه را مغتنم شمرده و عروسى يک زوج از اهالى خود را برگزار کردند.

اهالى اين روستا که (معر شورين) نام دارد، پيش خود گفته اند، مبارزه براى آزادى و عدالت، يا خيزش انقلابى مردم سوريه، حالا حالاها شايد ادامه داشته باشد. اکنون 13 ماه است که کشور را آتش و خون گرفته است، ولى مگر مى شود به دلخواه ديگران زيست يا در واقع زندگى را بر خود حرام کرد؟

دامادى که در اين اوضاع آشفته هوس ازدواج کرده است مى گويد: مى خواهم وقتى بچه دار شدم بتوانم به فرزندانم بگويم که من هم براى آينده اى بهتر در تظاهرات شرکت مى کردم و هم زندگى را با اين عشق و ازدواج دنبال مى کردم.

شعر و آوازهايى که در اين عروسى خوانده شد، دست کمى از شعارهاى مردم در خيابانها نداشت. البته همه ما ديده ايم که چگونه سوريها دايره دنبک مى زنند، پايکوبى و دست افشانى مى کنند، سرود مى خوانند و سرنگونى رهبر کشورشان را مى خواهند.

سورى ها در اوج آتش و خون، گرسنگى و آوارگى، بى برقى و بى آبى، روحيه خود را نباخته اند. مى رقصند، به شوخى و طنز سخن و شعر مى گويند، عروسى نيز دارند، زيرا ازدواج را بخشى از زندگى مى دانند و آنان تا پاى مرگ براى زندگى مى جنگند.

بعضى از ترانه هايى که اکنون همه از بر کرده اند و عطر و طعم آزادگى و عدالتخواهى دارند، در عروسى روستاى (معر شورين) تا نيمه هاى شب در فضا پيچيد. در اين روستا بويژه در جريان انقلاب همه يادگرفته اند که باهم بخوانند، برقصند، بجنگند و براى آبادى و رفاه و آزادى بکوشند.

جوانان اين روستا مانند بسيارى از هموطنان خود مى دانند که ميهن و مردمش مى مانند و زندگى بايد تداوم يابد و حاکمان هر يک به گونه اى مى روند.

آنان مى گویند: "اگر اين مردم پرچم دوران ما قبل سلسله اسد يعنى پرچم استقلال را ترجيح مى دهند، بايد همان برافراشته شود". لذا در همين عروسى همه جا، بر در و ديوار و پشت بام و در دست جوانان رقصنده، پرچم استقلال به اهتزار در آمده است.

جالب است که فيلمبردار اين مراسم، به رسم تصويرکنندگان فيلم هاى مستند، تراکتى جلوى دوربين مى آورد که تاريخ و مکان اين حادثه شاد و نام آن را نشان مى دهد: ادلب – معر شورين - عروسى به طريقه انقلابى 14/4/2012.

گويى اين هم فرصت ديگرى براى تظاهراتى ديگر عليه ديکتاتورى است، آن هم در روستايى که از پيشتازان انقلاب بوده و هست و جايگاه اقتصادى مهمى در کشاورزى منطقه دارد.

مى گويند اين شعار را نخستين بار همين روستا باب کرده است: "ارکب القطار قبل ان ياتيک الثوار" (تا انقلابيون، قطار را پر نکرده اند، سوارش شو) .