سوراخ کردن و زيور زدن به لب

يکى از مدها و يا موجهاى جديد در بين خانمهاى جوان سعودى سوراخ کردن لب، و جواهر و زيور زدن به آن است. اين کار را معمولاً بر لب پايين و گاه بر لب بالا انجام مى دهند. ابرو، زبان، ناف و دندان نيز در "معرض" چنين تزييناتى قرار مى گيرند.

روزنامه "الحيات" چاپ لندن در ویژه نامه سعودی اخير خود به اين مبحث پرداخته است. اين روزنامه نظرات دختران و زنان جوان سعودى را در اين رابطه پرسيده و موافقتها و مخالفتهاى آنان را در اين زمينه منتشر ساخته است.

بعضى از شرکت کنندگان در اين نظرسنجى گفته اند که اين گونه زيورآلات، "زيبا سازى بى مزه و لوسى است و بهره اى از ذوق و سليقه در آن ديده نمى شود".

اما بعضى ديگر از پاسخ دهندگان اظهار داشته اند که اين زيور آلات را بکار برده اند و نه تنها مورد انتقاد واقع نشده اند، بلکه "به به و چه چه" هم شنيده اند.

بعضى از مادران گفته اند که آن قدر از سوى دختران خويش تحت فشار قرار گرفته اند که با چنين "آرايشى" از سوى آنها موافقت کرده اند. اين مادران بهانه دختران خود را "شبيه دوستان شدن" يا به عبارتى "چشم هم چشمى" دانسته اند.

برخی از پسران و مردان جوان نيز در همين زمينه می گویند "مُد" سوراخ کردن صورت و بدن و آويختن زيورآلات به آن، بر زيبايى دختران و خانمهاى جوان نمى افزايد. اما بعضى ها اين "جاذبه" را بى تاثير نمى دانند. گروهى نيز گفته اند: زن بايد لطافت داشته باشد نه آنکه خود را زخمى کند و به خود "زلم زيمبو" آویزان کنند!

پدران غالباً مخالفت قاطع خود را با اين پديده اظهار کرده و آن را "مخالف آداب و رسوم" دانسته اند.

سوراخ کردن و زيور زدن به زبان

خانم زهره معبى مشاور روانشناسى خانواده در اين باره مى گويد: دختران از زيباترين پديده هستى يعنى جلوه زنانگى خود بهره مندند. آنها بهتر است که قدر اين زيبايى را بدانند و به تخريب آن نپردازند.

اين کارشناس گفته است: چنين اقدامى از سوى دختران و زنان جوان ناشى از بيکارى و نبود برنامه و هدف است. آنها تقليد را دوست دارند و شايد تحت فشارهاى روحى ديگرى به اين کار دست مى زنند. طبعاً آنها مى خواهند جلب توجه کنند، ولى اين، نوعى نابهنجارى است.

دکتر علوى عطرجى مشاور روانشناسى و خودسازى به الحيات گفته است: علاوه بر انگيزه تقليد، علاقه به انتقام جويى از يکى از والدين يا اثبات شخصيت مستقل خويش و يا حتى صرفاً جلب توجه، مى تواند عامل اين گرايش باشد.

او مى افزايد: به هر حال اين پديده را بايد "درمان" کرد، اما نه از طريق درافتادن با معلولها، بلکه از راه رفع يا بهبود علت ها.