خاموشى"ورده الجزائريه" خواننده بازمانده از"عصر طلايى موسيقى عرب"

روز پنج شنبه 18-5-2012 حنجره اى در قاهره خاموش شد که آواى گرم و روان و سحرانگيزش دلهاى ميليونها دلداده را در بخش بزرگى از جهان به هم پيوند مى داد و کانون خانواده ها و جمع دوستان را گرما و صفا مى بخشيد.

ورده الجزائريه که از معروفترين و محبوبترين خوانندگان جهان عرب به شمار مى آيد، در حدود 73 سالگى در حالى چشم از جهان فروبست که چشم انتظار پنجاهمين سالگرد پيروزى انقلاب در سرزمين زادگاهش بود.

او مى خواست براى انقلابى بخواند که پس از هفت سال و نيم مبارزه و با جان باختن يک و نيم ميليون نفر در راه آزادى و استقلال در تاريخ 5 جولاى 1962 به بر نشست.

وى از يارى کنندگان مخفى و بى ادعاى انقلاب مردمش بود و به جبهه آزاديبخش الجزائر کمک مالى مى کرد، اما در مصر مى زيست و مى خواند، زيرا اين کشور را بويژه در زمان جمال عبدالناصر حامى آرمانهاى انسانى مى ديد. همين علاقه و انگيزه باعث شد که ورده در تحقق عصر طلايى موسيقى و آواز مصر و جهان عرب سهيم شود.

اکنون تنها پس از فوت ورده الجزائريه از زبان بوتفليقه رئيس جمهورى الجزائر مى شنويم که ورده نمى خواست از خاطرات همکارى اش با انقلاب بگويد، زيرا آن را يک وظيفه و نه يک امتياز مى دانست.

به يقين او در خاطره ميليونها انسان پابرجا مى ماند. زيرا آواى پر شور و احساسش ياد او را زنده نگه مى دارد. ورده بازمانده نسل عبدالوهاب، فريد الاطرش، ام کلثوم، اسمهان و عبدالجليم حافظ بوده است. به نظر مى رسد که از آن نسل و در آن سطح اکنون تنها فيروز و صباح مانده اند. نقش هر يک از اين تک ستاره ها در ارتقاى موسيقى معاصر عرب فراموش ناشدنى است.

ورده در کنار عبدالحليم، نجات الصغيره، شاديه، فائزه احمد و صباح، ترانه يا سرود معروف "وطنى الاکبر" را خواند که پيوندى مانگار براى دلهاى مردم عرب به شمار مى آيد.

اين خواننده زن در زمانى کارش را شروع کرد که زنان در حال مبارزه براى بازکردن قيد و بندهايشان بودند. او که در نوجوانى در پاريس بسر مى برد، اروپا را به قصد زندگى در دنياى شرق ترک کرد. آواز خوانى زنان در آن زمان سنت شکنى بود. اکنون اما جسد او با هواپيماى اختصاصى رئيس جمهورى الجزائر به زادگاهش بر مى گردد تا در آرامگاه شخصيت هاى برجسته درپايتخت الجزائر به خاک سپرده شود.

ورده الجزائريه اخيراً گفته بود: تا جان در بدن دارد آواز مى خواند، زيرا که آواز براى او مثل نفس کشيدن است. او به گفته خود عمل کرد. شايد بيشتر از توقع ورده از خودش، صدايش در 5 جولاى (سالروز استقلال الجزائر) در گستره وسيعى از جهان آواى انسان عاشق و آزاد را به گوش همگان برساند و شور زندگى در دلها بدمد.